«علی‌اکبر رستگار» می‌گوید: «شهدای خدمت که در رأس آن‌ها رئیس‌جمهور شهید، آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی، وزیر امور خارجه شهید دکتر حسین امیرعبداللهیان و دیگر همراهان فداکارشان قرار دارند، نمونه‌ای روشن از مسئولانی بودند که خدمت به مردم را نه یک شعار، بلکه یک وظیفه الهی می‌دانستند.»

مجید فدائی‌اسلام: «کسانی که می‌خواهند در مسیرِ استقلال و عزتِ ملی گام بردارند، باید بدانند که این راه، بدون فداکاری و ایثار تکمیل نمی‌شود.»

زینب بلالی می‌گوید: «آقا رضا قلبی مهربان و دلسوز داشت و چه در باشگاه، چه در هیئت، چه در موکب با نام عمو رضا شناخته می‌شد و عمو رضای کل شهر بود و همیشه سعی می‌کرد تکیه گاه و آرامش دیگران باشد.»

«سهیلا عابدینی» می‌گوید: «تنها چیزی که در این دوران مرا آرام کرده، این حس خوبی است که از نام شهادت می‌گیرم و حضور همسرم که در همه شرایط در کنارم است.»

«حاج حسن معینیان» می‌گوید: «حضور در دو عرصه، میدان کارزار و خیابان هر دو تجلی قدرت و اتحاد یک ملت علیه هر دشمنی است.»

سیده زهرا حسینی‌بیات می‌گوید: «طی سال‌ها زندگی با بنده، همیشه حرف از رفتن و شهادت بر زبان داشت. زمینی نبود و همیشه آرزوی شهادت داشت. بعد از شهادت رهبر عزیزمان می‌گفت: دیگر زمین برایم تنگ شده است.»

«محمدحسن تبریزی‌امجد» می‌گوید: «آخرین دیدار به سادگی گذشت. نمی‌دانستیم که دیگر او را نخواهیم دید. دسته گلی بود به امانت نزد ما که خداوند آن را پس گرفت. او در زندگی طعم شهادت را چشیده بود.»

«حاج عبدالله دخانیان» می‌گوید: «یکی از مولفه‌های بسیار مهم و قدرت‌ساز در سرنوشت جنگ، مردم هستند که قوی‌ترین گزینه در بین مولفه‌های قدرت یک کشور مستقل به حساب می‌آید. جنگ بدون حضور سرنوشت‌‎ساز مردم هیچ نتیجه قابل قبولی ندارد.»

«معصومه بیاری» می‌گوید: «از آنجا که ما پیش‌تر یک‌بار داغ فراق را چشیده بودیم، این بار نیز با شهادت رهبر و مولای‌مان یاد شهید عزیزمان، ناصر را نیز برای‌مان تداعی و به‌شدت موجب آزردگی خاطر ما شد.»

لیلا عامری: «خانواده‌های شهدا، شهادت را پایان راه نمی‌بینند، بلکه آن را نقطه عطفی برای استمرار یک مسیر نورانی می‌دانند. شهادت رهبر عزیز، برای ما دقیقاً ادامه همان مسیر ایثار و بندگی است؛ مسیری که سال‌ها پیش با خون شهیدمان آغاز شد و اکنون با ریخته شدن خون رهبری فرزانه، مستحکم‌تر از همیشه تداوم یافته است.»