جانباز ۲۵ درصد:
با پایمردی در کنار همرزمانم ایستادم
جانباز سرافراز «رسول ستارزاده» بیان میکند: «در سالهای جنگ، به سمت میدانهای نبرد رفتم و با پایمردی در کنار همرزمانم ایستادم. به عنوان پاسدار کمیته، در کنار سپاه و نیروهای دیگر خدمت کردم ...»
جانباز سرافراز «رسول ستارزاده» در روستای نظام آباد و در خانوادهای متدین متولد شد. در سال های میانی دفاع مقدس به عضویت کمیته انقلاب اسلامی درآمد و در مقابله با عناصر ضد انقلاب در مناطق مختلف حضور فعال داشت.در یکی از درگیری ها با گرو ه های معاند مجروح و به درجه جانبازی نائل گردید. ایشان جانباز 25 درصد می باشد. در ادامه گفتگوی نوید شاهد آذربایجان غربی با این جانباز را میخوانید:

معرفی
بسم الله الرحمن الرحیم. من رسول ستارزاده هستم، فرزند محمد و ساکن قدیمی روستای نظام آباد که اکنون در نقلی زندگی میکنم. در زمان کودکی، زیر سایه جنگ و تحولات بزرگ، زندگی سادهای داشتیم و پدرم کشاورز بود. این متن، بازگوکننده مسیر زندگی من از دوران کودکی تا امروز است؛ از حضور در انقلاب، گذر از دوران جنگ و اسارت تا بازگشت به وطن و ادامه زندگی با چشمی که به آینده مینگرد.در آن سالهای کودکی، با فقر و تنگدستی رو به رو بودیم. پدرم زمین داشت و کشاورزی میکرد، اما اقتصاد آن زمان کشاورزی پولی محسوب نمیشد و زندگی دشوار بود. ما شش برادر و سه خواهر بودیم و به نسبت سنوسفتمان، فشارهای روزگار را تحمل میکردیم. راستی چه زمانی با چشمانداز انقلاب مواجه شدیم؟ آن زمان که شاه رفت، ما در خانهای کوچک نشسته بودیم و شنیدیم امام آمدند و اعلام کردند شاه فرار کرده است. این خاطره هنوز در ذهنم مانده است؛ کودکی بودم و نمیدانستیم شاه کیست، اما حس حضور تاریخی در خانه و روستا احساس میشد.
انقلاب و نقش مردم روستا
وقتی به جستوجوی حقیقت میپردازیم، میبینیم که انقلاب فقط یک اتفاق سیاسی نبود؛ بلکه موجی اجتماعی بود که از خانهها و مزرعههای روستاهای ما برخاست. روستای ما و منطقه سولدوز، با تمامی گروههای مردمیاش، برای پیروزی انقلاب تلاش کردند. کارگران، کشاورزان، زنان و مردان با هم، خانهها را ترک نکردند و دست به کار شدند: از پخت نان برای جبهه تا تهیه لباس و فرستادن کمکهای مادی و معنوی. در این مسیر، برخی فعالان دوران انقلاب همچون محمد واحدی با وانتها به جبههها میرفتند و پخش میکردند. ما در کنار یکدیگر بودیم و پشت دین اسلام ایستادیم.
دفاع و پیکار در روستا
پس از پیروزی انقلاب، روستاها کانون مقاومت و پخش کمکهای مردمی بودند. مواد غذایی مثل کره و عسل برای رزمندگان پخش میشد، لباس میدوختند و جوراب میبافتند تا به جبههها برسد و نیروها با پشتکار و همدلی پیش بروند. در آن دوران، روستاهای سولدوز و اطرافش به عنوان ستونهای آذربایجان غربی شناخته میشدند؛ هر کس به سهم خود از امکانات کوچک و بزرگ بهره میبرد تا جبههها تقویت شوند. در این میان، خانوادهها و گروههای مردمی با هم هماهنگ بودند و هر کدام نقش خود را ایفا میکردند تا روستایمان در مقابل دشمنان پابرجا بماند. در زمانی که دشمنان به روستاها حمله میکردند، مردم با هم متحد شدند و از خانه و روستایشان دفاع کردند. در این دوره، شهیدان زیادی تقدیم راه وطن شد و خاطرات آن روزها همچنان در ذهن ما زنده است.
تحصیل، کار و زندگی پس از جنگ
در دوران پس از انقلاب، بسیاری از ما با فرصتی محدود برای تحصیل روبهرو شدیم. من خود نیز چهار سال درس خواندهام، اما به دلیل نبود امکانات و مشغلههای زندگی، امکان ادامه تحصیل فراهم نشد. با این حال، عشق به یادگیری در دل من باقی ماند و امروز هم با افتخار میتوانم بگویم که هر چند مسیرم مستقیم نبود، اما از تجربههای زیادی یاد گرفتم. در عین حال، بسیاری از همسنهای من اکنون در موقعیتهای مسئولیتپذیر مثل فرمانداری یا مدیریتهای مردمی هستند و این برای ما افتخار است. سولدوز برای ما تنها یک نام نیست، بلکه نمادی از تلاش، پشتکار و وحدت است.
دوران خدمت و تجربههای نظامی
در سالهای پس از انقلاب، من در دوران خدمت نظامی حضور داشتم. در سالهای جنگ، به سمت میدانهای نبرد رفتم و با پایمردی در کنار همرزمانم ایستادم. به عنوان پاسدار کمیته، در کنار سپاه و نیروهای دیگر خدمت کردم و در جریان آموزشهای تهران و پرند و همچنین ارومیه تجربههایی گرانبها به دست آوردم. جنگ و درگیریهای آن دوران برای من درسهای بزرگی بود که هنوز هم با آنها زندگی میکنم.
اسارت و بازگشت به وطن
اما یکی از بحرانیترین بخشهای زندگی من، اسارت است. همان روزی که صلح اعلام شد، ما در معرض حمله نیروهای عراق قرار گرفتیم. ما 900 نفر بودیم که به پشت خطوط دشمن کشانده شدیم. با این حال، در اردوگاهها با شرایطی غیرانسانی روبهرو شدیم: دستشویی نبود، آب نبود، نظافت نبود و با شلاقهای آهنی به شدت شکنجه میشدیم. بیش از دو سال و هفده روز در اردوگاههای متفاوت عراق نگهداری شدیم؛ سه صد نفر از ما شهید شدند و وضعیت روحی و جسمی ما به شدت دگرگون شد. پس از آزادی، از مرز خسروی وارد کشور شدیم و به کرمانشاه و سپس به ارومیه بازگشتیم. خبر آزادی من برای خانوادهام با شنیدن نام من از رادیو و اخبار پخش میشد و آنها در انتظار بازگشت من بودند. در آن روزها، ما با فرزندانی که بزرگ شده بودند و یا ترس داشتند، دوباره به خانه برگشتیم و زندگی دوباره آغاز شد.
وضعیت فعلی و پیام برای آینده
امروز با وجود تمامی سختیها، ما همچنان پای انقلاب و ولایت ایستادهایم. زندگی به لحاظ اقتصادی سخت است و فرزندانمان نیز با چالشهای زیادی روبهرو هستند. اما ایمان و اراده ما همچنان پابرجاست. از مسئولان میخواهم که به جوانان و فرصتهای کاری توجه کنند تا از تبعیض و بیکاری فاصله بگیرند و بتوانند مسیر درست زندگی را بیابند. مهم این است که فرزندان ما بدون دغدغه و با امید به آینده زندگی کنند و ارزشهای انقلاب و شهدای عزیزمان را حفظ کنند.